คดีฆาตรกรรมหมู่บ้านชิราคาวะโกะ

 

 คดีฆาตรกรรมหมู่บ้านชิราคาวะโกะ

โยชิมูระ ทัตสึยะ

ธีรตา วิจิตร แปล

เมื่อนักเขียนนิยายได้โดนจดหมายขู่ให้เลิกเขียนนิยายฆาตรกรรมที่กำลังโด่งดังในนิตยาสารรายสัปดาห์ เพราะมันเกี่ยวข้องกับสองตระกูลที่มีอยู่จริง บก นิตยาสารเล่มนั้นดึงดันให้เขียนต่อ เพราะไม่เชื่อในจดหมายขู่

ทำให้ บก วรรณกรรมที่ดูแลส่วนนิยายถูกฆาตกรรมฆ่าตัดหัว โดยมีนามบัตรเสียบปาก ศรีษะถูกพบริมแม่น้ำในเมืองโตเกียว แต่ตัวศพกลับพบที่หมู่บ้านชิราคาวะโกะที่ห่างออกไปราว 500 กิโลเมตรในเวลาเดียวกัน

มีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปว่า นิยายที่ผู้ตายดูแล กับ คดีฆาตรกรรมที่เกิดขึ้นนั้นเกี่ยวข้องกัน

การสืบสวนหาความจริงจึงเกิดขึ้นทั้งในส่วนของตำรวจและตัว บก

ตัว บก นั้น ด้วยสัญชาตญาณการล่าข่าวและความรู้สึกผิดต่อลูกน้องในสังกัดจึงทำให้เขาต้องลงมือหาข้อมูลเอง ยิ่งสืบลึกเท่าไหร่ เข้าใกล้ความจริงแค่ไหน ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากเท่านั้น

........

ไม่ค่อยชอบแฮะ นิยายแต่งเนิบนาบ ชวนง่วง น่าเบื่ออยู่หลายครั้ง การขมวดปมหรือการคลายปมก็ทำได้ไม่ใหม่จนรู้สึกตื่นเต้นประการใด เสมือนนั่งฟังคุณยายเล่าแอดเวนเจอร์ให้ฟัง พลอตเรื่องสนุกซึ่งควรจะตื่นเต้นกว่านี้แต่กลับง่วงจนต้องฝืนใจอ่านให้จบ

......

สิ่งที่ทำให้ใจเต้นคือ การบรรยายบรรยากาศ วัฒนธรรม ขนบประเพณี สถาปัตยกรรม ของหมู่บ้านชิราคาวาโกะ คนเขียนเขียนดีมากๆ ซึ่งเราชอบมากๆกับอะไรแบบนี้

"บ้านคนอื่นเป็นของคนอื่น บ้านของเราเป็นของเรา แต่หลังคาบ้านคนอื่นเป็นของเรา หลังคาบ้านเราก็เป็นของคนอื่น" (หน้า 345)

วัฒนธรรมการเปลี่ยนหลังคาโบราณ

อีกหนึ่งที่ชอบคือ วัฒนธรรมองค์กรสื่อสิ่งพิมพ์ ในนิยายจะเขียนอธิบายกระบวนการการทำงานค่อนข้างละเอียด การหาข่าว การคัดข่าว การวางพิมพ์ การพรูฟ การรวมเล่ม การออกขาย บทบาทของ บก และคนทำข่าว

สรุปคือ เนื้อหาไม่เท่าไหร่แต่ตื่นใจกับรายละเอียดรายทางมากกว่า

........

การใช้ชีวิตบนโลกใบนี้มันโหดร้ายมากอยู่แล้ว เราอย่าเป็นส่วนนึงในความโหดร้ายนั้นเลย ดีต่อกันไว้เถิดแม้เพียงสักนิดก็ยังดี