ซากศพสีฟ้า

ซากศพสีฟ้า
โอตสึ อิจิ

เมื่อเด็กป.5 ขี้อายและขี้กลัว ถูกครูที่ย้ายมาใหม่โยนความเกลียดชังมาใส่ที่เขา ชีวิตเด็กที่ควรสดใสกลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ซึมเศร้า หดหู่ จนท้ายที่สุดกลายเป็นความโกรธแค้น

จู่ๆก็มีเด็กประหลาดร่างสีฟ้าโผล่ตัวออกมาให้เขาเห็น เด็กประหลาดที่แสนจะเข้าใจความโกรธเกี้ยวนี้ได้กระซิบที่ข้างหูเขาว่า ...ฆ่าครูสิ แล้วทุกอย่างจะจบ

.....

ไม่รู้จะเรียกว่าเป็น Coming of age ได้รึเปล่า เพราะมาซาโอะ เด็กวัยประถมห้า มีการเข้าใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้พอสมควร การหาเหตุผลรองรับในสิ่งที่เกิดขึ้น การมีจิตใจที่ดี การรู้จักให้อภัยทำให้เรารู้สึกว่าเขาโตเกินวัยไปมากแล้ว เพราะถ้าเป็นเราในวัยเดียวกันกับเขา เรายังไม่แน่ใจว่าจะจัดการอารมณ์ได้ดีเท่าเขารึเปล่า

การเป็นครูที่เพิ่งบรรจุใหม่ ทำให้เกิดความกดดันจากความคาดหวังของคนรอบข้าง การแก้ปัญหาจึงเป็นลักษณะการโยนความผิดไปให้ใครคนนึง เพื่อที่เป็นการควบคุมความเรียบร้อยภายในห้องเรียนทางอ้อม ซึ่งความโชคร้ายนี้ไปตกที่ มาซาโอะ

มาซาโอะเป็นเด็กเก็บตัว ขี้อาย คล้ายๆ introvert นิดๆ ด้วยความเป็นเด็กขี้กลัว ไม่กล้าพูดจึงเป็นเหยื่อถูก Bully ได้ง่ายๆ แรกๆก็เป็นเพียงแค่คำกระแนะกระแหน ต่อมาเป็นคำส่อเสียด ลามมาเป็นการใส่ร้ายและท้ายที่สุดถึงการทำร้ายร่างกาย

สุดท้ายแล้วมาซาโอะกลับก้าวข้ามความเกลียดชังด้วยการให้อภัย กลายเป็นครูที่เรียนรู้และเติบโตแทน

.....

โอตสึ อิจิ ยังคงเขียนได้ไหลลื่น อ่านง่าย สร้างอารมณ์ร่วมได้เป็นอย่างดี ยิ่งสถานการณ์ครูใจร้ายขณะนี้ ทำให้อารมณ์พุ่งได้ไม่ยากเลย

ครึ่งแรกพาเราดำดิ่งตกไปในอารมณ์ สับสน ไม่เข้าใจ ของตัวละคร และทำให้รู้สึกสงสารเห็นใจอย่างสุดซึ้งเสมือนลูกหลานของเราคนนึง

จากนั้นจึงค่อยๆเพิ่มความเร้าใจ พลอยให้เราเอาใจลุ้นช่วยให้น้องมาซาโอะอย่าเดินทางผิด และอยากกอดน้องแรงๆในตอนจบ
.....

เป็นหนังสือที่อ่านฆ่าเวลาได้เป็นอย่างดี อ่านไม่กี่ชั่วโมงก็จบ แต่ถ้าคาดหวังว่าจะเจออะไรว้าวๆแปลกใหม่ เล่มนี้ยังไม่ตอบโจทย์ฮะ เป็นแนวอ่านเรื่อยๆ ปล่อยความรู้สึกไปตามอารมณ์ของตัวอักษรมากกว่า

แซะภาพกะหมาน้อยของบ้าน