สัปเหร่อ

 สัปเหร่อ

เมื่อใบข้าวจากไปด้วยโรคซึมเศร้าในขณะตั้งท้องใกล้คลอด  ปรากฎกายหลอกหลอนชาวบ้านทุกค่ำคืน ทำให้เซียงคนรักเก่าที่ไม่ยอมมูฟออนจึงพยายามถอดจิตเพื่อพบเจอเธอให้ได้ 

เซียงเป็นคนรักเก่าที่ใบข้าวทิ้งไปหาหนุ่มในเมือง เซียงอกหักไปบวชเป็นพระเพื่อทำใจ แต่เหมือนสวรรค์ไม่เป็นใจ พระเซียงได้ข่าวใบข้าวผูกคอตายเมื่อรู้ว่าตนเป็นเมียน้อยของชายที่เธอรัก เซียงเสียใจมากจนต้องสึก

ในขณะนั้นเอง ด้วยความเชื่อของประเพณีอิสานผีตายทั้งกลมต้องฝังก่อน 100 วันจึงเผาได้ เซียงผู้ทำใจไม่ได้ เมาอาละวาดและทุบโลงของใบข้าวแตก ทำให้ใบข้าวออกมาอาละวาดหลอกคนในหมู่บ้าน

ใบข้าวหลอกทุกคนในหมู่บ้าน ยกเว้นเซียง

เซียงไม่เข้าใจว่าทำไม และเชื่อลึกๆว่าใบข้าวมีอะไรติดค้างกับตน จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะติดต่อกับใบข้าวให้ได้ ดังนั้นสัปเหร่อศักดิ์จึงต่อรองให้เซียงมาเป็นผู้ช่วยเจิด บุตรชายที่ทำหน้าที่สัปเหร่อแทนตนที่กำลังป่วยหนัก

หนังพาเราไปรู้จักวิถีสัปเหร่อของชาวอิสานผ่านสายตาของเจิด 

เมื่อความตายเป็นอนิจจัง  ทุกวี่วันจึงมีคนตาย จากเด็กกลัวผี มาเป็นสัปเหร่อจำเป็น แรกเริ่มที่ง่อนแง่นกลายเป็นมืออาชีพที่ชาวบ้านไว้ใจ งานที่ทำทุกวันทำให้สายตาของเจิดมองงานสัปเหร่อเปลี่ยนไป 

เซียงของเราเมื่อถอดจิตไปพบใบข้าวได้ ก็ยิ่งเสพติดการไม่ยอมรับความจริง ทุกค่ำคืนต้องถอดร่างไปพบเจอสักครั้ง จนวันสุดท้ายที่ใบข้าวจะถูกเผา เซียงต่อว่าใบข้าวต่างๆนาๆ ที่เห็นแก่ตัว ไม่เคยมาหาเขาเลยสักครั้ง

"พี่นั่นแหล่ะที่เห็นแก่ตัว " ใบข้าวกล่าวช้าๆและเดินหายไป

ในงานพิธีเผาใบข้าวที่เจิดเป็นสัปเหร่อหลัก ขณะทำพิธีก็ได้รับข่าวร้ายว่าพ่อได้จากไป จากที่ทำศพให้ชาวบ้านมานักต่อนัก กลายเป็นงานซ้อมมือเพื่องานพ่อตัวเอง เจิดทำงานออกมาได้เป็นมืออาชีพอย่างที่พ่อเขาหวังไว้ 

เซียงไปอาละวาดในงานศพของสัปเหร่อศักดิ์เพราะไม่มีคนทำพิธีถอดจิตให้ จนเพื่อนต้องหามกลับมาบ้าน ในขณะที่เสียใจกับความรักที่เสียไป เซียงมองข้ามความรักที่มีอยู่ ของยาย ของปริม ของเพื่อน เมื่อต้องเลือกระหว่างใบข้าวกับยายที่นอนเฝ้าหลานชายคนเดียว เซียงจึงมีสติขึ้นมาอีกครั้ง

................................................

หนังเล่าประเด็นความตายได้เป็นอย่างธรรมชาติ มีทั้งดราม่า ฟูมฟาย ไม่มูฟออน ผ่านเซียง ชายผู้ตกในวังวนความรักปักใจ ในหนังยังคงมีความเชื่อว่า ถ้าร่างกายไม่ถูกเผาทำตามพิธีจะทำให้วิญญาณไปสู่สุขคติไม่ได้ นั่นคือว่าทำไมใบข้าวถึงเป็นวิญญาณมาหลอกหลอนชาวบ้าน เพื่อเร่งให้เผาศพตัวเองนั่นเอง และการที่ใบข้าวไม่เคยมาหลอกเซียงเพราะต้องการให้เซียงตัดใจจากตนเสียที 

หนังนำเสนอประเพณี ความเชื่อ เรื่องความตายผ่านสัปเหร่อศักดิ์ที่คอยสอนเจิด เด็กรุ่นใหม่ที่มองเรื่องความเป็นเหตุเป็นผลเป็นหลัก ชอบที่บอกว่า บางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่าจริงหรือไม่จริงแต่การที่มีคนเชื่อแล้วเขาสบายใจก็จงปล่อยเขาให้เชื่อไป

"ไม่จากกันวันนี้ก็จากกันวันหน้า ไม่มีอะไรการรันตีได้หรอกว่าพรุ่งนี้พ่อจะยังอยู่หรือเปล่า มีความสุขกับปัจจุบัน มีความสุขกับสิ่งที่ลูกเลือก มีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่นะลูก" สัปเหร่อศักดิ์เอ่ยกับลูกชายในความฝัน

**ผู้กำกับเก็บดีเทลประเพณี พิธีกรรมในงานศพได้ละเอียดครบถ้วน ปูคนอีสานแท้ๆก็เพิ่งเข้าใจตอนดูหนังนี่แหล่ะ 

**จุดเด่นคือความเป็นหนังผีแบบไทยๆ หนังผีธรรมดาที่ไม่ได้อ้างอิงความเป็นญี่ปุ่น เกาหลี ตามสมัยนิยม มันเลยดูน่ากลัวแบบสมจริง ชอบนะ บรรยากาศแบบนี้หายไปตั้งแต่เดอะริง  จูออนดัง

.................................................

ได้ยินเรื่องไทบ้านมานาน และคนรอบข้างที่เป็นนักวิจารณ์หนังก็เขียนชมและเชียร์ให้ดู แต่ก็ไม่เคยคิดจะดู ด้วยภาพจำของหนังไทยที่ชอบทำตลกเลอะเทอะจนเกินเลย คนที่ชอบความสมจริงเลยตีกรอบและตั้งแง่ไปโดยปริยาย จนเมื่อได้ยินกระแสของสัปเหร่อและฟังเพลงยื้อ เลยตัดสินใจไล่ดูตั้งแต่ภาคแรก

งืออออออ ดีจัง 

หนังสะท้อนวิถีชีวิตแบบไทบ้าน (บ้านนอก) ได้ออกมามีเสน่ห์สุดๆ และสมจริงทีสุด ทั้งจารีต วิถีชีวิต ความคิด ทุกอย่างจับต้องได้  ในเรื่องนี่แทบทุกบ้านจะมีแต่ตายาย น้อยมากที่จะอยู่กับพ่อแม่ ถ้าไม่เลิกกันก็ออกไปทำงานต่างถิ่นเพื่อหาเงินส่งเสียลูก

 มิตรภาพของเพื่อนที่อยู่กันมาตั้งแต่เด็ก ความเกื้อกูลกันของชุมชน ผู้ใหญ่บ้านที่ดูแลทุกคนในหมู่บ้าน 

ชอบทุกอย่างในเรื่องไม่ว่าจะเป็นบท องค์ประกอบ ฉาก โลเคชั่น การตัดต่อ เพลงประกอบ ความเฉียบคมที่พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเพิ่มขึ้นในทุกๆภาค ชื่นชม

นักแสดงทุกคนเล่นได้เป็นธรรมชาติมากกกกก ไม่เว้นแม้แต่ตัวรอง ตัวเสริม ดูไหลลื่นเหมือนเขาเป็นตัวละครนั้นจริงๆ แต่ในเรื่องสัปเหร่อนี้ยกนิ้วให้ตาต้า ผู้รับบทเซียง เล่นได้หัวใจแตกสลายมากๆ 

เอาล่ะ พอหอมปากหอมคอกันเท่านี้ เดี๋ยวจะยาวไปมากกว่านี้  ถ้าว่างๆก็อยากให้เปิดดูฮะ ปล่อยใจจอยๆ แล้วตัวหนังจะนำเราไปเอง โครงเรื่องไม่ซับซ้อน ย่อยง่าย เหมือนนั่งดูเรื่องชาวบ้านประมาณนั้น

ตัวหนังจะเชื่อมกับ MV ของค่ายเซิ้งนะคะ ถ้าดูหนังแล้วเอ๊ะ อิ๊อ๊ะ ให้เปิด MVดูได้เลย เขาเอาที่ตัดจากนั้นไปลงในเพลงหมดแล้ว  

อ่า คนที่ไม่เคยสูญเสีย ร้องไห้เป็นเต่าเผาตอนดู mv เพลงนี้ 

สิ่งหนึ่งที่เสียดายมากๆในอาณาจักรไทบ้านคือการไม่มีหมอลำ ม่วนหน้าฮ้าน งานบุญต่างๆ ถ้ามีจะสนุกและลึกซึ้งมากขึ้นไปกว่านี้ 

เชียร์ฮะ และจะติดตามในภาคอื่นๆต่อไป